Mensen die tegen de multiculturele samenleving zijn, vind ik grappig. Niet omdat ik me beter voel dan zulke mensen maar omdat de multiculturele samenleving allang een voldongen feit is. Die mensen zijn niet tegen de multiculturele samenleving, ze zijn bang voor de steeds zichtbaarder wordende interculturele samenleving.

Ik voel me dus niet beter dan zulke mensen, wel denk ik dat ik een stuk gelukkiger ben. Ik verzet me niet tegen dingen al zo zijn of anders in ieder geval onherroepelijk gaan gebeuren. We verschillen en we mengen. Althans, dat is wat ik zie.

Mijn hele leven lang meng ik mij, veelal onbewust. Wijd het aan een brede interesse, grenzeloze nieuwsgierigheid, kinderlijke naïviteit of volslagen kleurenblindheid. Buurtgenoten, vrienden, vriendinnetjes, klasgenoten, collega’s of studiegenoten; het overgrote merendeel van mijn sociale omgeving is door de jaren heen overwegend ‘anders’ dan ik geweest. En nog.

Andere talen, opvattingen, gebruiken, muziek, humor, normen, waarden, maaltijden, overtuigingen en standaarden: de lappendeken van verschillende culturen houdt mij al jaren warm. Wars van denken in ‘wij’ en ‘zij’, heb ik mij jaren door deze maatschappij bewogen. Tot twee jaar geleden.

Sinds ik actief ben op het internet, word ik vaak geconfronteerd met andersdenkenden. Vond ik altijd leuk. Tot ik meer dan eens een linkse lul, een wigger, een Tikkel, een wannabe-allochtoon, een Islamlikker, een moslimknuffelaar, een pseudo-buitenlander, een landverrader en een verwarde hippie werd genoemd.

Tot ik werd gebombardeerd tot een multikul etalerende, semi-filofische, selectief verontwaardigde, zichzelf politiek correct zelfbevredigende zielenpoot die er niets van snapt en nog minder van bakt. Tot ik (op de meest uiteenlopende manieren) dood moest. Eventjes dacht ik dat ik in een fantasiewereld leefde. Dat mijn realiteit niet de echte realiteit is. The Matrix, Inception; alles.

Ik kan mij echter niet aan de indruk onttrekken, dat deze en soortgelijke uitlatingen mijn richting op werden en worden geslingerd door mensen die de Nederlandse samenleving niet kennen, zoals ik die ken. Mensen die zich, anders dan ik, laten leiden door de selectieve, subjectieve en suggestieve bagger die meer dan eens via (‘social’) mediakanalen over ons wordt uitgestort. Mensen die de uitzonderingen als regel nemen en andersom. Mensen die deze samenleving niet door mijn ogen hebben bekeken.

Ik voel mij niet beter dan zulke mensen, wel denk ik dat ik een stuk gelukkiger ben. Op de een of andere manier ben ik iedereen altijd ruimdenkend tegemoet getreden. En als het aankomt op de schat aan diversiteit die ik hierdoor heb kunnen ontdekken, geloof ik slechts in wat ik met eigen ogen heb gezien en zie.

Ik zou niet half zijn wie en waar ik nu ben, zonder alle ‘andere’ invloeden waar ik in mijn leven aan blootgesteld ben. Het is een verademing en een verrijking. Ik ben trots op het feit dat mijn wieg middenin de smeltkroes heeft gestaan en dat ik van huis uit heb meegekregen dat ik iedereen altijd met een glimlach moet benaderen. Het heeft geresulteerd in contacten met mensen die hun roots in alle uithoeken van de wereld hebben liggen. Ik heb ze allemaal ontmoet in de uithoek die we Nederland noemen.

Mijn werk reflecteert de (in mijn ogen positieve) invloed die deze diverse en dynamische sociale omgeving op mij gehad heeft, heeft en hopelijk zal blijven hebben. Ik ben blij dat ik in Nederland geboren ben en dat ik nagenoeg altijd (vaker toevalligerwijs dan doelgericht) gestuit ben op ‘andere’ mensen die mij begroeten met dezelfde glimlach.

Wederzijds respect, wederzijdse interesse, ruimdenkendheid, gastvrijheid, vergelijkbare levensomstandigheden en ervaringen, gemeenschappelijke interesses, passies, doelen en dromen: het zijn dingen die ‘andere’ mensen eigenlijk ‘precies hetzelfde’ maken. En ik ben mij er bewust van dat niet iedereen die ervaringen heeft.

Dat er mensen zijn die niet verder kijken dan hun neus lang is. Dat er mensen zijn die liever kloven zien groeien, dan dat ze de tijd en moeite nemen om bruggen te bouwen. Om elkaar te leren kennen. Dat die mensen verschillende huidskleuren en religies hebben en dat ze voorkomen in uiteenlopende sociaaleconomische kringen. Terwijl het benoemen en uitvergroten van verschillen veel meer moeite kost dan het zien van overeenkomsten en het van daaruit werken aan wederzijds begrip voor de verschillen. Kortzichtigheid kent geen kleur. Het zij zo.

Ik schrijf en spreek in ieder geval namens niemand, ik roep wat ik politiek of maatschappelijk roep ook niet met het oogmerk om (valse) sympathie te winnen. Ik schrijf en spreek namens mezelf, gesteund door tientallen, honderden of misschien wel duizenden. Gelukkig maar.

Ik doe namelijk niet alsof; ik ben een grootstedelijke zoon van een multi-etnische, multiculturele en multireligieuze samenleving. Een kind van het tijdsbeeld. Een product van een etnisch zeer diverse, interculturele en interreligieuze sociale omgeving. Ik ben een trotse Nederlander, met liefde voor mijn roots en oog voor de verrijking die schuilt in de achtergronden en levenswijzen van ‘andere’ Nederlanders. Medelanders.

Dit is geen utopische voorstelling van zaken, dit is mijn dagelijkse realiteit. En die van een groeiende groep generatiegenoten. Gelijkgestemden. En als ik, onderweg naar de toekomst, ergens een stem van moet zijn, dan ben ik bij voorkeur de stem van die mensen. Met liefde. Welkom in de smeltkroes.