In de Pieterskerk in Leiden werd ook dit jaar weer het symposium van de VeerStichting georganiseerd. Sprekers uit binnen- en buitenland deelden hun visie over hoop in onze huidige tijd. Het was een mooie ervaring, tof om op deze bijzondere locatie voor een heel mooi publiek te mogen spelen! Hieronder de tekst die ik voordroeg.

“Hopen lijkt soms hopeloos, een hoop daarvan is angst. In een wereld die er bol van staat, leef ik liefde duurt het langst.

Grote invloed heb ik niet, voor mij geen geopolitiek. Zappend van mensen op de vlucht naar oorlogsretoriek. Van uitbuiting naar onderdrukking, tot weer een vredesoverleg mislukt. Van onbegrip naar onvermogen, uit het leven gegrepen of daaruit weggerukt. Wat erg zeg, echt heel erg, denk ik vaak bij het journaal. Het ergste is, na heel vaak ‘erg’, wordt het vanzelf wel erg normaal.

Dichtbij huis gaat het iets beter of beter gezegd, iets minder slecht. Een samenleving die niet verlegen zit om problemen en steeds harder met haar eigen tegenstellingen vecht. Discriminatie en werkloosheid, we zetten onszelf te kijk, we… Leven in een welvarend land waar de armen armer worden en de rijken rijker.

Vechten ruzies via vlogs uit, leven steeds vaker langs elkaar. Een pessimist zou zeggen ZIE JE WEL, de duisternis is zonneklaar. Instellingen en instanties, de discrepantie tussen constructies van weleer… En de dagelijkse realiteit voor velen, hoop? Heb ik soms niet meer.

Ik schijn onderdeel te zijn van een generatie zonder doel. Hoe ouder ik word, hoe meer ik weer jonger wil zijn, soms weet ik inderdaad niet waar naartoe. Maak een keuze, grote leuzen, racisme en classicisme vergroten de kloven, ik wil geloven in het land van… Die oase van onrust, soms wil ik staan aan de kant van… Iets in de trant van… Gewoon dat.

Iets in de trant van een positief geluid, we gaan eruit komen, samen. Iets als: zonder hoop zijn we verloren, ik geef me niet gewonnen en dat jullie dat dan beamen. Iets van ongeacht religie, etniciteit, geslacht of geaardheid, generaties overstijgend… Iets als: pas als we beseffen dat we het SAMEN moeten doen, kunnen wij onszelf bevrijden.

Van praten over in plaats van met, het wegzetten van bevolkingsgroepen. Van media en politici die alles doen voor reuring, heel veel voor de bühne roepen. In de waan van de dag wil ik gaan met een lach, de wereld verbeteren in het klein. Door me uit te spreken maar open te staan voor alle verschillen die er zijn. Door te leren van ervaringen van mensen die me voor gingen. Inspiratie haal ik uit wie voor mij hoorden dat wat ze wilden onmogelijk was…. En toch doorgingen.

Ik kan het niet alleen en sterker nog met duizend dezelfde jonge mensen… Krijgen we nog niet de wereld die we met z’n allen wensen. Generaties boven ons, ze houden ons vaak tegen. Nog veel te vaak het nadeel van de twijfel in plaats van op hoop van zegen. Wie de routes reeds verkend heeft, weet hoe het spel te spelen. Ik vraag wie zich aangesproken voelt het netwerk en ervaring te delen. Opdat wij met frisse blikken door kunnen langs hobbels, obstakels en horden. Opdat wij de generaties NA ons oprecht kunnen vertellen dat ze alles kunnen worden.

Van zwaar verdeeld naar eensgezind, naar daar waar verschillende werelden elkaar ontmoeten. Ont-moeten, we zouden elkaar misschien wat meer mogen als we van elkaar wat minder zouden moeten. Het zoete ons-kent-ons voorbij, onbevooroordeeld en onbevangen spreken. Na luisteren, bijvoorbeeld als er een Rotterdamse dichter staat te preken. Woorden zijn maar woorden, vandaar dat ik u vraag… Schud iemand die u nooit zou groeten, gewoon TOCH de hand vandaag.

En zeg niet waar u TEGEN bent, laat wegen kruisen in het klein. Door voor u zwaarwegende ideeën te delen waar u gaandeweg besloot om VOOR te zijn. Ik ben moe van problemen benoemen, zonder over oorzaken te spreken, van steken onderwater. Van wie verschillen ziet als verschrikking in plaats van verrijking, onderweg naar later. Moe van bewust of onbewust generaliseren, stigmatiseren tot en met. Van misbruikte vrijheden en gelijkheid als dode letter maar lang leve de wet.

Bespreken moeten we zeker, niet alleen op deze plek. Maar dat is nogal onmogelijk voor wie vertrekt vanuit van hokjes denken, vooraf bepaalde kaders van het eigen gelijk. En hoewel het wellicht zeer naïef is hoe ik naar de wereld kijk omdat wanhoop beter staat… Blijf ik door bijeenkomsten als deze geloven dat het beter gaat. Al zijn er soms geen aanknopingspunten in die rare realiteit. Tussen machteloos en achteloos ben ik vaak VEEL maar nooit ALLES kwijt.

Al spreekt deze tijd me tegen en ligt alles overhoop. Staat het naast niet eens meer geloofwaardig om te spreken over hoop. Omdat angst ons allen gijzelt, omdat we praten zijn verleerd. Als we enkel blijven schreeuwen gaat het dubbel zo hard verkeerd. Ik laat de angst geen haat worden, ik heb liefde voor het leven. Ik ben dankbaar voor wat alle invloeden mij hebben gegeven. Beschuldig mij van onwetendheid, van gezellig blijven zweven. Maar ik geloof dat dit een samenleving heet omdat we samen, moeten, leven. Piekeren doet pijn soms, dan ben ik boos en bang en weet niet hoe. Maar ik wil niet naar uitzichtloosheid en daar brengt angst me wel naartoe.

Ik houd van veel van Nederland en ik leef liefde duurt het langst. Want hopen lijkt soms hopeloos maar een hoop daarvan is angst.”