Ik adem diep in en slaak een evenzo diepe zucht. Eigenlijk verdient hij momenteel een smeulende kachelpook in z’n gezicht. Ik kijk eventjes naar links en daarna eventjes naar rechts. Dan loop ik op hem af. Hij heeft mij immers zelf geroepen. Zei hij dit serieus? € 2,50? Ik vraag het hem gewoon: “Zei je dit serieus? Ik praat tegen je, koekenbakker. Kijk me aan als ik tegen je praat. Weet je wat jij momenteel eigenlijk verdient? Een smeulende kachelpook. In je gezicht.” Hij luistert niet, natuurlijk niet. Die nare mannetjes zijn allemaal hetzelfde. Pokkenvolk, dat is het. Maar ik laat me niet afschepen. Hij heeft de verkeerde voor zich, maar dan echt.

Hij lijkt een beetje op Hero Brinkman, maar dan dunner. Iets ouder ook. Hij heeft een roodverbrande borstkas, waarschijnlijk is hij net terug van zijn onverdiende zomervakantie. Ik zie het, omdat zijn boordje te ver open staat. Zo pik ik ook mee, dat hij een vies gouden kettinkje draagt. Zo’n net te dun, iets te goedkoop k(…)tkettinkje. Zo’n kettinkje wat je gewoon boos maakt. Zoals alles je boos maakt, in de gegeven situatie.

Ik pak het hondsvot bij z’n strot, zoals het hoort. Heel hard ook. Misschien ziet ie er een beetje blauw van. Misschien vloekt z’n nieuwe huidskleur wel met dat mintgroene overhemd van ‘m, maar daar heb ik nu even geen boodschap aan. Ik wurg hem gewoon een beetje. Ik moet wel, anders luistert hij niet. Ik herhaal mijn vraag: “Kijk in mijn ogen. Zei je dit serieus? € 2,50? Voor die 700 meter? Word je daar gelukkig van? Je krijgt geen cent van me. De t(…)ring, die ken je krijgen.” Hij kijkt me aan. Als hij gewoon wéér -zij het enigszins stotterend- durft te herhalen dat hij € 2,50 van me krijgt, ben ik er klaar mee. Ik moet medieval op z’n ass. En dat allemaal om twee komma f(…)cking vijftig.

Pokkenvolk, dat is het.

Er zijn namelijk mensen waarvan je stiekem hoopt dat ze hun kleine teen tegen het puntje van de tafel stoten. Dat ze openstaande keukenkastjes te laat zien of hun telefoonbotje (ook wel tinteldoosje genoemd, red.*) voelen, ook al stoten ze ‘m niet. Van die mensen die je een chronische slaapvoet wenst. Of een niet weg te halen gerstekorrel in hun ooghoek. Gewoon omdat die dingen nogal opvallen en in een ooghoek erg lijken op een oogpoepje. Dat moeten zulke mensen krijgen. Zodat dan iedereen die zulke mensen ziet, denkt dat ze vies zijn omdat ze hun ogen ’s ochtends niet eens schoon kunnen maken! Ha!

In ieder geval, onvriendelijke en überautoritaire buschauffeurs. Dat vind ik zulke mensen. Arrogante, chagrijnige, wie-is-hier-nou-de-buschauffeur-gij-of-ik? buschauffeurs. Hele nare buschauffeurs. Die je, terwijl je net lekker achterin zit in een volle bus, helemaal naar voren roepen om te zeggen dat het ze nog € 2,50 van je krijgen. Dat het ze geen reet uitmaakt dat je eigenlijk een studenten OV-chipkaart hebt, die je alleen vandaag bent vergeten mee te nemen. Dat ze er al helemaal geen ruk om geven, dat de eindbestemming van de bus slechts 700 meter verwijderd is van de halte waar je bent ingestapt. Zulke buschauffeurs. Met een dedain alsof ze de bus die ze besturen eigenhandig gebouwd hebben.

Daarvan hoop ik dat ze alle dingen uit de vierde alinea tegelijk krijgen, elke dag. Maar goed, soms kun je gewoon niet wachten op het moment dat je wensen in vervulling gaan. Dan moet je het lot een handje helpen.

Toevallig heb ik geen smeulende kachelpook bij me. Na het beetje wurgen, doe ik dus maar een Mourinho in de buschauffeur z’n oog. Daarna b(…)tch slap ik hem in z’n gezicht, alsof ík degene ben die nog € 2,50 van hèm krijg. Ik steek mijn linker wijs- en middelvinger in zijn beide neusgaten, waardoor ik meer grip heb op de bron van al het kwaad. Op die manier sleur ik ‘m uit de bus, waarna ik mijn woede-uitbarsting afsluit door de curb stomp van Tony Soprano op Coco na te doen.

Alsof ík degene ben die nog € 2,50 van hèm krijg.

Vervolgens stap ik als Tony Montana in en schreeuw tegen de geschrokken medepassagiers: “Y’all a bunch of f(…)ckin’ (…)ssholes. You know why? You don’t have the guts to be what you wanna be. You need people like me. You need people like me, so you can point your f(…)ckin’ fingers and say, “That’s the bad guy.” So, what does that make you? Good?” Dan baan ik mij een weg naar achteren, om te gaan zitten waar ik zat, terwijl ik Blunt Blowin’ van Lil’ Wayne op mijn telefoon afspeel. Derek 1, buschauffeur 0.

Nee hoor, gekkigheid. Zulke dingen doe je niet. That’s like echt heel erg niet leuk. Niks voor mij ook, hoewel ik dat van de € 2,50 en de 700 meter niet verzonnen heb en ik me zeer voor paal gezet voelde door de manier waarop de buschauffeur in kwestie mij ten overstaan van een stuk of veertig medepassagiers bejegende. Ik ben het type dat er iets van zegt, dat vraagt of dit zo’n buschauffeur gelukkig maakt. Misschien voeg ik hem iets toe, maar zelfs dat deed ik nu niet. Ik bleef beleefd. Ik heb alleen keihard een basisschoolanthem gezongen, toen de chauffeur begon met rijden: “DE WIELEN VAN DE BUS GAAN ROND EN ROND, ROND EN ROND, ROND EN ROND. DE WIELEN VAN DE BUS GAAN ROND EN ROND, ALS DE BUS GAAT RIJDEN.” Inclusief gebaren, helemaal leuk. Ik bedoel, ik ga heus niet Tony Soprano of Tony Montana nadoen. Daarbij kan ik veel coolere dingen, zoals vuur spugen en tijd bevriezen. Maar dat zijn abillities die ik liever niet gebruik als veel mensen kijken.

Inclusief gebaren, helemaal leuk.

Zware regenval en hevige rugklachten hebben mij ertoe bewogen het allemaal te laten gebeuren. Hij had ook gewoon gelijk, strikt genomen. Het gaat alleen om de manier waarop hij dat duidelijk maakte hè. En het feit dat hij het me gewoon niet gunde. Die man heeft me op een beledigende manier € 2,50 voor 700 meter met de bus laten betalen. Maar het geeft niet.

Dergelijke types komen op een dag vanzelf de verkeerde tegen. Zodat ze weer een fluim in het gelaat of een bots op de neus krijgen. Zodat ze van de media weer de slachtofferrol krijgen toegedicht. En dat laatste begrijp ik dus gewoon niet. Dat ding met respect is namelijk, dat je het moet geven om het terug te kunnen krijgen. Je oogst wat je zaait. En zolang veel buschauffeurs denken boven de normale omgangsvormen te staan, kijk ik er niet van op als er weer eens eentje op z’n muil getimmerd wordt.

Negen van de tien buschauffeurs belichamen voor mij namelijk het verval van onze samenleving. En dat is alles wat ik met deze tekst wilde benadrukken. Laat ’t rond en rond gaan.

* Ik wilde altijd al eens die (deze, red.) gebruiken. Red. als in, redactie. Maar goed. Die droom is uitgekomen.

0