schaamte

[zelfstandig naamwoord]

je opgelaten en schuldig voelen
vb: zij voelde schaamte over de manier waarop haar moeder praatte

  1. van schaamte door de grond gaan [je heel erg schamen]
  2. valse schaamte [schaamte over iets waar je niet schuldig aan bent]
  3. plaatsvervangende schaamte [schaamte voelen voor het gedrag van iemand anders]

Plaatsvervangende schaamte. De afgelopen weken heb ik de definitie van dat begrip volledig herontdekt. Ik heb niets met die racistische tokkies te maken maar voor wat het waard is voel ik de behoefte om mijn Antilliaanse, Arubaanse, Kaapverdische, Congolese, Ghanese, Trinidaanse en Tobagolese, Sint Maartense, Surinaamse en anderszins Afro-Nederlandse vrienden en vriendinnen mijn excuses aan te bieden voor het botte racisme dat de afgelopen dagen via de blanke onderbuik middels een niet te stoppen woordkots de weg naar de openbaarheid vindt.

Dus, namens het Arische ras enzo: het spijt me.

Overigens kan ik me voorstellen dat jullie wit wegtrekken bij het lezen van sommige reacties. Ik krijg er het schaamrood van op mijn kaken. Jullie zijn deze dagen dus minder gekleurd en ik heb juist een extra kleurtje. Laten we samen vieren dat we qua uiterlijk iets dichter bij elkaar zijn gekomen. Want kennelijk is dat in het Nederland van 2013 nog steeds een vereiste om op voet van gelijkwaardigheid met elkaar door één deur te kunnen.

Algemene voetnoot: bovenstaande tekst plaats ik niet alleen omdat ik van mening ben dat Zwarte Piet objectief gezien een karikatuur met een racistisch karakter is. Niet alleen omdat ik zie en erken hoe een groot deel van de Afro-Nederlandse gemeenschap Zwarte Piet als beledigend en kwetsend ervaren. En ook niet alleen omdat ik oprecht onpasselijk wordt van de véél diepere, engere, bredere en de plots schrikbarend openbaar gebleken volksaard van een deel van mijn blanke medelanders… Zo’n update plaats ik ook niet omdat ik een WIT voetje wil halen bij de ZWARTE gemeenschap. Ik heb helemaal niks te bewijzen.

Ik zou nergens zijn zonder de ZWARTE invloeden op mijn leven tot nu toe. ZWARTE gastvrijheid, ZWARTE humor, ZWARTE geschiedenis, ZWARTE idolen, ZWARTE politici, ZWARTE acteurs, ZWARTE muziek (van soul, blues, jazz tot R&B en hiphop), de ZWARTE keuken en mijn familieband met sommige ZWARTE vrienden.

En iedereen die ook maar een béétje dezelfde affiniteit heeft met ZWARTE cultuur, iedereen die ook maar IETS te danken heeft aan de ZWARTE cultuur en die op dit moment z’n bek houdt in die hele discussie of zich op wat voor manier dan ook beledigend jegens anti-Pietmensen uit of bagatelliserend is over de diepere discussie, vind ik geen knip voor de neus waard. Gelijk zijn we niet, nooit geweest. Etnisch verschillen we. Maar gelijkwaardigheid is iets om voor te strijden. Die strijd wordt al véél langer gevoerd en gaat ook véél verder dan de Zwarte Pieten-discussie.

Hetzelfde geldt overigens voor anti-Piet-mensen die alle blanken over één kam scheren. Geen kwaad met kwaad bestrijden. Ik voel me geenszins verbonden met zulke achterlijken dus ik wens ook niet als zodanig aan te worden gesproken. De enige ‘wij’- en ‘zij’-figuren in dit verhaal zijn (volgens mij) de ‘weldenkenden’ tegen de ‘onbenullen’. De ‘oplossingsgerichten’ tegen de ‘haatzaaiers’. In beide kampen.

0