Dit denkt Derek. Wat denk jij? Wie ben jij, anders dan een cijfertje in mijn statistieken? Anders dan een virtueel duimpje op Facebook, een zwijgzame volger op Twitter? Anders dan een anonieme consument van wat ik produceer? Nou, jij, stille lezer(es), jij bent een baas. Of een bazin. Deze tekst is gewoon voor jou.

Middenin de stilte zie ik jou namelijk voor me, soms. Je zit daar, in een bushokje. Of in de tram, de bus of de metro. Op je werk, op stage of op school. In college, op een saai feestje of misschien wel in de gevangenis. In de bibliotheek of gewoon thuis. ’s Ochtends vroeg of ’s avonds laat, met een smartphone in je hand of achter de computer. Of met de laptop op schoot, aan het water. Net als ik. Het kan.

Het kan ook helemaal anders en soms acht ik die kans groter. Ik ben een schrijver die leest, jij een lezer(es) die zwijgt. Zo bezien, zijn wij eigenlijk totale tegenpolen van elkaar. Maar ergens weet ik dat we meer raakvlakken hebben dan verschillen. Iets in mij zegt me dat je mijn boodschap meestal wel waardeert. Misschien ben je gewoon niet het type dat daar iets over wenst te zeggen. Misschien heb je er geen behoefte aan of zie je er de meerwaarde niet van in.

Misschien denk je dat ik helemaal niet zit te wachten op jouw complimenten of kritiek. Misschien vermoed je dat ik arrogant ben. Misschien verwacht je niets van mij te horen, nadat je mij iets hebt laten horen. Misschien denk je dat ik zo’n persoon ben die helemaal los gaat op spel- en taalfouten, misschien dat je om die reden niet reageert. Dat het een beetje met angst te maken heeft. Misschien denk je dat ik veel te druk ben of al vaak genoeg hoor hoe goed of slecht ik het doe. Misschien heeft het helemaal niets met mij te maken en heb je zelf gewoon geen flauw idee wat je zou moeten zeggen. Ik kan alleen maar gissen. En dat doe ik liever niet te vaak.

Het kan namelijk ook zijn, dat je mij een enorme koekenbakker vindt. Of een pannenkoek. Of een beetje van allebei. Dat je leest wat ik geschreven heb en het er chronisch mee oneens bent. Dat je mij een linkse hippie vindt of een overgevoelige aansteller. Een sukkel, een aandachtstrekker. Een talentloze, schromelijk overschatte zielenpoot zonder inhoud. Dat je daarom maar zwijgt. Uit een vorm van medelijden of een gevoel van meerderwaardigheid. Het kan allemaal, ik heb echt geen flauw idee.

Ik weet alleen dat ik blij ben op momenten dat je de stilte even doorbreekt en mij laat weten wie je bent, dat je bestaat en dat je wat ik doe waardeert. Het motiveert, weet je. Support doet een mens goed. Aan de andere kant, ben ik ook best wel blij dat je gewoon zwijgt als je me niks vindt omdat wat niet weet, gewoon niet deert. Ja, stille lezer(es), je bent een boeiend vraagteken. Je vormt intrigerende stof tot nadenken. En als je een zwijgende supporter of stille bewonderaar bent, wil ik iets tegen je zeggen.

Of je nu de vorm leuk vindt of de inhoud, de inhoud juist meer dan de vorm of beide componenten wel (af en toe een beetje) weet te waarderen: dank je wel. Ik waardeer op mijn beurt het feit dat je mijn site bezoekt en leest wat ik te melden heb. Ik schrijf voor mezelf, maar net zo goed voor mijn lezers en lezeressen. Ik hoop dat ik je heb mogen inspireren, wakker schudden of motiveren. Dat ik je iets geleerd heb. Dat ik jouw gevoelens of gedachten heb verwoord en iets herkenbaars heb uitgetypt. Dat je met een traan of een lach met je ogen langs de zinnen bent gegaan. Dat mijn boodschap niet onopgemerkt is gebleven.

En stille tegenstander: het spijt me. Het was niet mijn bedoeling om op je tenen te gaan staan. Ik heb je nooit willen beledigen, nooit heb ik je belachelijk willen maken. Bedankt voor de stilte, in plaats van kwetsende woorden. Bedankt voor je zwijgzaamheid, in plaats van bedreigingen.

Hoe dan ook, bedankt. Voor je tijd en energie. Mijn verbazing is nog altijd oprecht groot, zoals mijn buiging gemeend diep is.

Wellicht komen we elkaar eens tegen, digitaal of in het echt. Tot die tijd wil ik je vragen om te blijven lezen. Om door te vertellen wat ik doe, om reclame te maken. Om het bereik van de boodschap verder te doen groeien. Want daar gaat het om. Te midden van de oorverdovende geluiden van liefde en haat. Maar ook zeker middenin de stilte.