Eerst ontwaak ik, dan begint het wakker worden. Doorgaans ben ik altijd later wakker dan ik opsta, maar vandaag niet. Ik hoef nergens heen, ik heb met niemand afgesproken. Ik ben vrij en daar ben ik blij mee. Vandaag wacht ik met opstaan, net zo lang tot ik wakker ben. Lekker man. Nog tig keer je kussen opschudden en in slow motion woelen in je eigen bed. Beetje uitrekken, beetje in je ogen wrijven, beetje krabben als je jeuk hebt. Zulke dingen. Met dat slaapzweet op je lijf, weet je wel. Aangenaam.

Ik ben totaal geen ochtendmens en het feit dat de middag in mijn afwezigheid al een paar uur geleden haar intrede heeft gedaan, verandert daar helemaal niets aan. Zodra ik wakker ben, is het voor mij namelijk ochtend. En soms is dat gewoon bah. De morgenstond mag dan goud in de mond hebben, ik heb gisteravond een kapsalon gegeten. Mijn nachtrust laat zich dus al het best omschrijven als knoflookgeur en maneschijn, laat staan hoe ik opsta. Daar wil die morgenstond helemaal niks mee te maken hebben, met mijn mond. En ik niet met die van de morgenstond. Dus. Middag, het is middag.

Ik ken het tikken van de klok, het vallen van de regen, het klappen van de zweep, het stoten van de vuist, het kraken van mijn hersenen en het bloeden van mijn hart. Goed. Vandaag voel ik me niet beter als ik erover schrijf, ik vind het allemaal wel best. Momenteel is het glas niet half vol of half leeg, momenteel ben ik te lui om dat glas überhaupt te pakken. Vandaag werkt mijn brein op het tempo van een corpulente schildpad. Vandaag gaan mijn gedachten niet dieper dan een kinderbadje.

Vandaag neem ik me voor om achter de feiten aan te lopen. Niets vaag verleden of twijfelachtige toekomst, alleen het heden telt. Het langgerekte heden. Een alomvattend nu. Niet het ogenblik, want dat suggereert dat ik zou moeten kijken en daar heb ik gewoon even helemaal geen zin in, maar het moment.

Geen telefoon, geen internet. Twee uur lang leef ik in 2000. Vol gas genieten van de remslaap. En de slaap zelf. Even let ik niet op en werp ik een blik op het to do lijstje dat op het nachtkastje naast mijn bed ligt. Als eerste actiepunt zie ik staan, dat ik op een ander to do lijstje moet kijken. Bijna vraag ik me af waarom ik toch altijd overal to do lijstjes van maak, waarom dat er altijd meerdere zijn en wat er met je geheugen aan de hand is wanneer je op het ene to do lijstje schrijft dat je op een ander to do lijstje moet kijken, bijna. Wacht even. VERWARRING! Momenteel kunnen beide lijstjes en al hun broertjes en zusjes mij gestolen worden. Geen papierwerk op mijn snipperdag.

Onthaasten is een werkwoord. Ik hijs mezelf uit bed en sleep mezelf naar de badkamer in de wel heel optimistische overtuiging dat ik ga douchen. Voor de spiegel aangekomen, kom ik niet verder dan het tellen van mijn moedervlekken. Dat zijn er echt veel. Wat zou er voor figuur tevoorschijn komen als ik met watervaste stift lijntjes tussen al die vlekjes ga trekken? Dat zou best raar zijn, als ik dat zou doen. Een beetje kansloos ook. Net als de constatering dat ik er vijftien kilo geleden best patent uitzag. Ja, fuck douchen vandaag. Schoon wordt toch weer vies.

Zo wordt vol toch weer honger, staan toch weer liggen en -qua veters- vast toch weer los. Vandaag blijven we lekker binnen, mijn asem en ik. Ik heb trek in een tosti, maar het ontbreekt mij aan de zin om een tosti te maken. De afstand tussen het tostiapparaat en mij, voelt aan als lichtjaren. Daarbij kan ik bij nader inzien niet anders concluderen dan dat een tosti niet meer is dan een boterham met kaas, maar dan niet op kamertemperatuur. Enfin.

Af en toe is een ambitieloze dag gewoon lekker. Al lijkt het er soms haast op dat je tegenwoordig altijd, overal, allerlei leuke dingen moet doen met iedereen. Nee. Stinken mag. Jezelf vrijwillig opsluiten in je eigen wereld, niemand lastigvallen, je door niemand laten lastigvallen en genieten van hoe stilte de ruimte om je heen vult. Of Coldplay. Of wat dan ook. Niets presteren, niemand spreken. Los van wie dat snapt of niet. No spang. Geen stress. Of op z’n Rotterdams: lagaan. La gewoon gaan joh.