Dat is mijn ex, die jullie daar zien. Echt waar. Ik was veertien jaar oud, vermoed ik. Ik weet in ieder geval dat ik niet ouder was dan vijftien toen ik deed alsof ik zestien was op CU2, mijn eerste verslaving op het gebied van social media. Ik vond het geweldig. Met simpele html-codes kon je er je eigen pagina in elkaar zetten, met (al dan niet bewegende) plaatjes en kleuren naar keuze. Ik kon er mijn eerste quotes en gejatte wijsheden kwijt, zoals (en let hierbij vooral op de authentieke typografie van 2000-2005):

“iF yOu Love sOmeThinG, LeT it gO. If iT cOmeZ bAcK to YoU iT’s yOuRs. iF iT dOesN’t, iT nEveR waZ.”

Of zoiets. Het klonk wel diep, dus het stond wel goed. Verder had je op CU2 de mogelijkheid om hele stoere antwoorden te geven op een lijstje met hele zielige vragen. Natuurlijk kon je er, als je iemand wist die een scanner of zelfs al een digitale camera bezat, ook foto’s van jezelf op zetten. Zelfgemaakte gangsterfoto’s van jezelf, gemaakt in je slaapkamer of op het balkon in je meest verse outfit, met je meest tantoe leipe blik, vlak voordat je moeder je riep om te komen eten.

Naast stoere foto’s moesten er ook een paar smooth plaatjes van jezelf bij. Het liefst onverwacht genomen foto’s of foto’s waarop je heel overtuigend speelt dat ze onverwacht genomen zijn. En, achteraf kunnen we eerlijk zijn, vooral dat laatste ging allemaal om de chickies. Om het hosselen, zeg maar. Sommige mensen blijven daar overigens in hangen, maar dat doet er nu niet toe.

In werkelijkheid was het voor mij niet meer dan onwetend, onschuldig en half mislukt sjansen met meisjes die ik helemaal niet kende, maar die er wel heel leuk uitzagen. Op die manier ontmoette ik mijn ex dus ook. Van het plaatje. Tot het moment dat ik uit de trein stapte, had ik geen moment ook maar het flauwste vermoeden gehad dat ik door een plaatje van Vanessa Hudgens in de trein richting mijn eerste echte date was gesprongen.

Ik zal het moment dat ik het perron op liep, nooit vergeten. Er stond een meisje naar me te zwaaien. Ik mocht dan in het echt half zo tantoe leip, gangster en smooth zijn dan op de foto’s, ze herkende me wel. Ik zocht echter naar Vanessa. Of Kimberley, zoals ik dacht dat ze heette. En daar leek de zwaaiende persoon best wel heel erg niet zo heel erg op.

Toen ik na een paar minuten doorhad dat ik nogal in het ootje genomen was, liep ik maar op het zwaaimeisje af. Ze stond namelijk nog steeds vol overgave te zwaaien en de trein terug stond voorlopig nog niet op de borden. Het bleek Kimerley te zijn. Ik doe geen uitlatingen over hoe ze eruit zag. Ik wil alleen nogmaals zeggen dat ze, zelfs vanuit de verte, in de verste verte niet leek op Vanessa. Dit een tegenvaller noemen, zou een understatement zijn.

Van de rest van de dag weet ik niet zoveel meer. Ik weet alleen nog dat ik al verkering had voordat ik de trein in sprong en die dag een eind maakte aan de relatie. Meer om het feit dat ik zonder te zijn bedrogen gewoon bedrogen was, dan om haar uiterlijk. Echt waar. Ik leerde er alleen wel een belangrijke les door.

Mensen. De digitale wereld is niet hetzelfde als de werkelijke wereld. Ik ben niet meer het jongetje van veertien jaar dat naar Dordt reist op basis van gezellige chats en foto’s van een mooi meisje, maar er zijn meer voorbeelden. Achter nette meisjes op het net kunnen verhalen schuilgaan, die het daglicht niet kunnen vertragen. Smooth boys op Twitter en Facebook, kunnen in het echt zomaar hele timide, eigenlijk helemaal niet van die hele knappe en niet overdreven intelligente jongens zijn.

Veelbelovende online schrijvers met een grote schare fans, die vertellen over projecten en opdrachten door het hele land, zijn in het echt ook weleens jongens die vijf jaar Rechten gestudeerd hebben en alsnog zonder diploma de universiteit hebben verlaten. Jongens die het zo druk hebben met het najagen van hun dromen, dat ze ondertussen meer eenzaam dan alleen door het leven struinen. De ontstane studieschuld en het naar algemene maatstaven aanvaarde toekomstperspectief, kun je op je vingers natellen. Als je heel veel vingers hebt dan, gezien die studieschuld. Heel veel vingers. Schuld.

Op social media lijkt iedereen alleen maar hele leuke dingen met heel veel echte vrienden te doen. Iedereen eet elke dag lekker en iedereen is knap. Photoshop doet echter wonderen, vergeet dat nooit. Geldingsdrang en een hang naar aandacht doen dat ook. Vanessa Hudgens trouwens ook, maar dat terzijde.

Ik lieg niet op social media, maar ik bespaar een heleboel Prikborden en Timelines gewoon een heleboel ellende. En weet je, iedereen doet dat. Hij wat meer dan zij en andersom. Eigenlijk belazeren we elkaar gewoon allemaal, elke dag en sinds de uitvinding van de smartphone, ook overal. Als er internet aanwezig is dan.

Er kunnen hele mooie vriendschappen en zelfs relaties voortkomen uit contact via het internet. Liefde op het eerste, echte, niet gePhotoshopte gezicht, zeg maar. Voor wie een product of dienst heeft aan te bieden, zijn social media ook echt geweldig. Mij hoor je er niet over klagen. Er zijn nog tig andere voordelen op te noemen, maar er is ook echt één heel erg groot gevaar. Voor wie blind gelooft dat de werkelijke wereld hetzelfde is als die op het wereldwijde web, kan de realiteit weleens aankomen als een klap in het gezicht. Facebeuk. Op je neus. In je oog.

0