Dikwijls dien ik doelloze dingen te denken, om de dagelijkse dreunen van demotivatie te doorstaan. Op deze debiele manier dirigeer ik mijn denkwijze en kunnen mijn diepgewortelde dromen doodgewoon voortduren. Daar ik doorgaans drukbezet en ondergedoken op een domicilieadres in Delfshaven door dit doldwaze leven ga, denk ik dolgraag aan dieren als dassen, dikke duiven, dinosauriërs, dove kwartels, Duitse herders, dappere dodo’s en dolfijnen.

Omdat ik tussen dinsdag en donderdag via CanalDigitaal diverse exemplaren der laatstgenoemde diersoort halfdood rond zag dobberen in plaats van diepzeeduiken, dacht ik gedurende een dramatische donderspeech in het auditorium van het Dolfinarium in het idyllische en doorgaans drukbezochte Harderwijk een drastische conclusie te kunnen verdedigen.

Onderweg in een dynamisch doordenderende trein, deed ik mij tegoed aan diverse dope tracks van Drake en Dr. Dre. Ook D’Angelo, Bob en Damian Marley, Damien Rice, De La Soul, Dilated Peoples, Daddy Yankee, Doe Maar, DMX, D12, Dizzee Rascal, Dizzy Gelaspi en de Rotterdamse DuvelDuvel kwamen voorbij.

Om drie minuten over drie kwam ik op die druilerige middag van de drieëntwintigste december in het vorige decennium aan. De precieze dag van het debacle dat zou volgen doet er nu dusdanig niet toe, dat ik die gedelete heb. Ik verdiepte mij in een diepgaande discussie over Dollars en andere decepties die het Financieel Dagblad deelde met haar decadente lezers.

Gedesillusioneerd van de devaluatie van de Dirham, doch gedreven en doordrongen van de ernst van deze niet-alledaagse situatie, toogde ik diep verzonken in gedachten naar het zeedierenpretpark.

Ik dacht aan Johan Derksen, afleveringen van DWDD, uitgeleende DVD’s, oud beeldmateriaal van Donald Duck, nieuwe teksten voor Dit denkt Derek, vergeten voetballers als Dirk Jan Derksen, spelfouten in de Dikke van Dale, oningevulde Donorcodicillen, de drijfveer van D’66-politici, gedresseerde dromedarissen, dijenkletsers, dikverdiende vakantiedagen op de Malediven, demarrages in de Tour, dertien decoupeerzagen in een dozijn, defragmentatie van mijn doorverkochte desktop van Dell,  discutabele domeinnamen, chocolaatjes van Côte d’Or, Dummies en de Dalai Lama. Laat maar.

Desalniettemin waren de gedachten van deze drukke doordouwer doordrenkt van de enorme belangen van deze alles behalve droge en dag. D-day. Doordrenkt van de neerdalende regen (deze depressie deed me met haar donderslagen en dikke druppels een déjà vu ervaren) en genietend van duimendikke Deense dropjes, deden beide benen wat ze moesten doen. Doorlopen.

Ik trof de democratisch gekozen directeur van het dagelijks bestuur van het dolfijnenparadijs. Deze domme ex-diender dolde met me. Met danig gedestilleerde Jack Daniëls drogeerde ik deze durfal, tot hij stomdronken was en Delfts blauw zag. Met doordacht dedain zocht ik de meer dood dan levende zeezoogdieren. De enige die kon debatteren, duldde geen tegenspraak.

De ondemocratische denkwijze van deze dibbes deerde mij niet. Vanaf de duizelingwekkend hoog gelegen donkergroene duikplank dook ik doelgericht in het deinende, haast ondoorzichtige water. Doorweekt was ik toch al. Zwemmend drong het tot me door. Eerder genoemde dekselse deugniet was verdacht.

Ik diende de donkergrijze Flipper daarom een overdosis dermatologisch geteste Dove toe en zag hem onderdanig afdruipen. Ik ontdeed het gedereguleerde onderzeese dorp van dodelijke delfstoffen, doneerde al mijn door de jaren heen gespaarde Dominicaanse daalders aan de inmiddels opgedirkte Tuimelaars en liet de beduusde boosdoener deporteren naar De Drunense Duinen.

Met een broodje döner ging ik via een driedaagse doorreis langs Dubai, Dronten, Doetinchem, Drachten, Delfzijl, Dortmund, Dresden, Dordrecht en het Drielandenpunt ging ik met een naar huis. En daar stopt de droom. Dromen zijn bedrog. Maar deze dierenvriend was dermate dolenthousiast over zijn dikwijls overdreven alliteratie, dat hij dit zijn doorlezers niet wilde onthouden. Doofpotaffaires deugen immers niet. En dolfijnen zijn mijn lievelingsdieren. Dus.

0