De Nieuws BV (NPO Radio 1) vroeg me na de verschrikkelijke aanslag in Nice of ik woorden wilde geven aan die tragische gebeurtenis. Na wat aarzeling besloot ik vrijdagochtend toch iets op papier te zetten, net als Onias Landveld en Hasna El Maroudi. Onze bijdrages kun je terugkijken en -luisteren via deze link. Mijn tekst kun je hieronder nalezen.

LIEFDE DUURT HET LANGST

Het einde van de woordenschat is geen plek waar taalgoochelaars graag komen… Maar hoe geef je woorden aan daden die de taal doden? Tegen een morbide moraal kunnen wij ons niet beveiligen… Hoe vecht je voor je leven tegen mensen die de dood heiligen? Aanslag op aanslag, dichtbij of ver weg, het maakt geen moer uit WIE DAN ook WAT DAN ook zegt, er is al zo veel verzonnen… Al verliezen we alles wat ons mens maakt, geven we ons pas echt gewonnen,

als we dat wat rest van onze saamhorigheid laten splijten door mensen die ons met daden van terreur doen buigen, breken, barsten, bukken. Of de horror misbruiken om woorden te spuien die een eigen agenda van verdeling doordrukken.

Ze willen ons scheiden, langs schimmige lijnen, tweedeling duister, hogere nacht. Zolang als wij blijven proberen te schijnen, oren te luister: zon ons pad.

Holle frasen, in weer zo’n fase, noem me slap en veel te lief. Onrealistisch en irreëel, op het irritante af naïef want wat ik wil is niet te bereiken. Maar eensgezind blijven kijken lijkt mij de enige eer die we de slachtoffers kunnen bewijzen en wat we volgende generaties kunnen geven, de… Keren dat we deze verschrikkingen bekijken, zijn we allemaal overlevenden van deze tijd… Het enige dat ons anders maakt dan monsters, dat is onze redelijkheid.

Verloren zonen van onze eigen principes, als ik het kon, deed ik ze na… Maar dan met vrachtwagens vol liefde, genoeg voor iedere boulevard. Mitrailleurs met hoop voor morgen, Kalasjnikovs vol keuzevrijheid. Een doffe knal van een open dialoog, in zelfreflectie en gelijkheid. Mijn moedeloosheid en mijn woede vertalen naar een bomvest hoop. Om vlak voor de explosie dan te roepen: hoop doet leven, GOED IS GROOT. Want goed is GROOT. Ik houd mijn hoop levend, omdat ik geloof dat wie één mens doodt, de hele mensheid DOODT.

Sterkte aan iedereen, aan ons allemaal… Gevangen in gevoelens aan het einde van de taal… Geen punt meer om te maken want geen zin meer in discussies, in vragen zonder antwoorden. Voor iedereen die doodsbang is of zichzelf onterecht kan gaan verantwoorden… Namens niemand, aan iedereen, wil ik zeggen wat ik eigenlijk niet zeggen kan… Want aan het einde van mijn woorden kan ik niet meer zeggen dan…

Machteloos ben ik al, hopeloos nooit. Machteloos ben ik al, hopeloos nooit want lijkt er niets meer om voor te dromen door een alles verzengend verdriet of minstens zo veel verlammende angst… Zeg ik ondanks alles eerlijk, haat lijkt heel vaak logischer maar liefde duurt het langst.