Het strand is er prachtig, de zon is er heet. Daar kun je leven. Alsof het een lieve lust is. Ongedwongen jezelf zijn. Het kan er. Alles is geoorloofd. Je bent er thuis. Mooie vrouwen? Die zijn daar in overvloed. En anders vind je er wel een minderjarig meisje. Vaak zijn die even gewillig. Ze zijn in ieder geval net zo schaars gekleed. Dat is toch waar je het, na een jaar fulltime in de sportschool te hebben doorgebracht, voor doet.

Daar kun je nog een ambachtelijk bereid broodje bal bestellen. Of een broodje kroket, inclusief mosterd. Voor dat laatste betaal je dan wel wat extra. Maar dat geeft niet. Dat heb je ervoor over. Dat je alles gewoon lekker in je eigen taal kunt krijgen, is immers al te mooi om waar te zijn. Daar kun je, na het stappen, een broodje frikandel speciaal bestellen. Met uitjes, mayo en curry. Of ketchup. Wat jij wil. Als de tijd rijp is, kun je er zelfs haring krijgen. Met een vlaggetje erop. In de schappen van de plaatselijke supermarkt kun je er, als je goed zoekt, roze koeken en stroopwafels vinden. En die, met tranen van geluk in je ogen, verorberen. Als je rond 15:32 uur je bed uit bent gekomen. Het is er prachtig.

Daar galmen de klassiekers van André Hazes tot in de vroege uurtjes door de speakers van zo’n beetje elk donkerbruine café. Daar treden Thomas Berge, Frans Duijts en Jan Smit op. Ook Nick is er van de partij. Al was het alleen maar, omdat Simon er anders alleen voor staat. Je kunt er zelf ook optreden. In een karaokecafé naar keuze. In goed gezelschap. Met een microfoon. Turend naar de tekst, meer schreeuwend dan zingend. Niemand die je er op aan zal kijken.

Daar kun je dronken worden. Ongeneneerd. Met shotjes, cocktails, tapbiertjes en mixdrankjes. Tot je neus blauw ziet van de alcohol. Tot je hoofd tolt en je niet meer weet wanneer je geboren bent. Tot je bijna achterstevoren je bed opzoekt. Tot je beste vriend  je van achteren bij je oren beetpakt, terwijl je de bloemperkjes en boulevardtegels onderkotst. Je bent hem dankbaar. Ternauwernood heeft hij voorkomen dat je met je bek vol in je eigen braaksel zou vallen. Je omhelst hem. Idyllisch. Heerlijk. Vertrouwd.

Daar, aan de Spaanse Costa Brava, spelen tijd en geld geen rol. Ook respect voor de omgeving, verantwoordelijkheidsgevoel, enige vorm van zelfbeheersing en sociale normen doen er niet toe. Niet daar. Daar is onze beschaving de baas. Fuck de Spanjaarden. Die hebben ruimte zat. We blijven toch niet lang.

Vorige week sprak ik een jongen, die ik een tijd niet had gezien. Een mede-Nederlander, zullen we maar zeggen. Tijdens het gesprek sprak hij de legendarische woorden: ‘Die buitenlanders kunnen zich gewoon niet aanpassen, zoals wij’. Ik vond het een geweldige uitspraak. Helemaal, omdat we elkaar even daarvoor probeerden te overtreffen met prachtige herinneringen aan onze jeugdvakanties. Die wedstrijd eindigde overigens in een gelijkspel.

Iedereen mag, altijd en overal, zichzelf zijn. Maar Nederlanders die zich in het buitenland misdragen, kunnen beter hun mond houden als ze hier ‘afwijkend gedrag’ waarnemen van mensen waarvan ze vinden dat ze hier ‘te gast’ zijn. Het staat gewoon dom. Die mensen zouden met een bodycam het vliegtuig op moeten worden gezet. Om na drie weken, bij terugkomst in ons mooie Nederland, samen met een groepje ‘kut-Marokkanen’ hun eigen gedrag te evalueren. Kijken of ze dan nog, volledige overtuigd van hun eigen gelijk, kunnen zeiken. Mogelijkheden om hun zelfverzonnen recht op  ouwehoeren te kunnen behouden? Lekker doorgaan met zeuren, maar als een monnik vakantie vieren. Of gewoon doorgaan met de zomerse zuippartijen, maar onze ‘buitenlanders’ hun eigen feestje in een ‘vreemd land’ gunnen.

Dan kunnen ze dat recht op ouwehoeren mooi gebruiken om te ouwehoeren over het weer. Of de veel te grote, spiksplinternieuwe, overdreven veel geld kostende auto van de buurman. En het feit dat hij er wel érg zelfvoldaan in rond rijdt. Lul.

Het zou alles zoveel mooier maken. En een stuk minder hypocriet.

0