Lieve bovenbuurman / Voor jou

Geplaatst op & onder categorie Knipoog, Samenleving.

Lieve bovenbuurman,

Mijn naam is Derek en sedert enige maanden mag ik mijzelf officieel uw onderbuurman noemen. Het intense geluk dat hier bij mij door is gaan heersen in de diepste diepten van mijn ziel, is u wellicht ontgaan, vandaar dat ik u aan het begin van een nieuw jaar een brief schrijf. Een brief waarin ik u wil bedanken.

Dankzij u voel ik mij namelijk nooit alleen. Vooral tussen 20:00 en 3:00 uur, geeft u mij het gevoel dat eenzaamheid slechts tussen de oren zit. Of in de oren. Ook vanaf 3:00 uur, tot ongeveer 20:00 uur de dag erop, laat u regelmatig van u horen. Eigenlijk altijd, als ik thuis ben. Ik dank u.

Ik bewonder uw conditie ook. Ik ken maar weinig mensen die er -geheel zelfstandig- een huishoudelijke 24 uurs-economie op na houden en daar op zo’n open manier hun directe omgeving in mee durven nemen.

Al een aantal keer heb ik bij u aangebeld, soms met gereedschap in mijn hand, gewoon om te vragen of u hulp kunt gebruiken bij het klussen. Of ik misschien bij kon schijnen met de zaklamp op mijn telefoon, aangezien u bij voorkeur in het duister hamert. Of stofzuigt. Onder het genot van uw eigen muziek, die ik overigens ook erg ben gaan waarderen. Ik wil u helpen. U gaf aan dat het uw eigen huis is en dat u bepaalt wat u doet en hoe laat u dat doet. Ik heb een ontzettend groot respect voor mensen die hun woongenot verdedigen. Het spijt me voor wat ik u toegevoegd heb, ik reageerde in de emotie van het moment.

De laatste keer dat ik aanbelde, wilde ik het dan ook goedmaken. U ontkende toen namelijk geluiden te produceren die naar algemene maatstaven voldoen aan de omschrijving ‘herrie’, waardoor ik maar tot één andere verklaring kon komen: klopgeesten. Ik bood aan een imam, dominee of andere uitdrijver te contacteren. U keek me vreemd aan en gooide de deur dicht. Ik zal het verdiend hebben.

Misschien dat we in het nieuwe jaar alsnog samen aan uw woonplezier kunnen werken. Samen stampend voor de marathon oefenen in uw huis, samen dwergwerpen (met bovengemiddeld grote dwergen) in uw huis, samen oefenen op de perfecte ippon in uw huis, tot mijn ramen er bijna uitvliegen. Ik ben dan toch niet thuis, want ik ben dan bij u. In uw huis.

Wat u met de vriendinnen doet die langskomen, is verder uw zaak. Het spijt mij voor de keren dat ik met een bezem tegen het plafond klopte, toen het geluid van kreunen (of klappen, die vervelende vrouwen ook altijd!) me even te veel werd. Ik sta er weleens met eentje in de lift en smaken verschillen, zullen we maar zeggen. Ik ben nogal visueel ingesteld en met de geluidseffecten erbij, voel ik soms gewoon de behoefte om mijn walging te vertalen in fysiek geweld op dode materie, teneinde een signaal af te geven. Maar goed. Mijn plafond is eigenlijk uw vloer, daar mag ik best wat respectvoller mee omgaan.

Als u na deze brief nog steeds niet op mijn hulp zit te wachten, rest mij niets anders dan de huisbaas te vragen of hij wil helpen. Dat huis van u moet af, zodat u van uw welverdiende rust kunt genieten. Mocht ik falen in het enthousiasmeren van de verhuurder, probeer ik gewoon de politie. Misschien willen zij u assisteren. En anders biedt de Rijdende Rechter wellicht uitkomst.

Hoe dan ook, we gaan uw problemen tackelen! Ik wens u alle goeds voor 2015, met als het kan een verhuizing (naar het buitenland) of een hele lange vakantie (die lijkt op zo’n verhuizing) naar een vrijstaande villa ergens héél ver weg.

Lieve groeten,

De onderbuurman

PS: ik ben degene die elke dag bij vertrek en aankomst aanbelt. Lul.

Dit verhaal is opgenomen in mijn debuutbundel Regelgeving, die is hier te verkrijgen! 

 

Delen dan!

    Leave a Reply